«Je hebt complexen» – we stellen vaak zo’n diagnose aan elkaar en onszelf. En we raden aan om ze kwijt te raken. Maar wat bedoelen we?
Meestal associëren we in de dagelijkse spraak het concept van ‘complex’ met een gebrek aan zelfvertrouwen, zoals de 26-jarige Anna: ‘Ongeveer vijf jaar geleden was ik bang om zelfs de weg op straat te vragen, niet Om te noemen het product van slechte kwaliteit om terug te keren naar de winkel, ‘herinnert ze zich. – maar toen begon ze er doelbewust aan te werken, dwong zichzelf om met vreemden te praten. En versloeg haar complexen «.
Maar soms hebben we het over het exact tegenovergestelde fenomeen: we kunnen over iemand zeggen: «Hij heeft een complex van God», wat impliceert dat hij zichzelf als de Almachtige beschouwt en zijn beperkingen niet wil herkennen. Het blijkt dat we het woord «complex» gebruiken als een synoniem voor tekortkomingen, defecten.
Iedereen behandelt ze op verschillende manieren: iemand vecht, iemand is verzoend, iemand duikt in zelfemers. En het is niet altijd duidelijk of deze defecten in werkelijkheid bestaan of het resultaat is van een vertekende mening over jezelf. En het kan op zijn beurt het resultaat blijken te zijn van de invloed van een veeleisende omgeving, die ons veroordeelt voor de mismatch van de regels, normen en idealen.
(niet) volheid
Het concept van het psychologische complex (uit het Latijnse complexe connectie) werd geïntroduceerd door de volgeling van Sigmund Freud en de maker van analytische psychologie Karl Gustav Jung. Het ging over een groep bijbehorende ideeën, gevoelens, reacties die verre van altijd beschikbaar zijn voor onze directe observatie.
«Volgens Jung zijn complexen zulke mentale fenomenen die geen controle hebben door bewustzijn», legt de filosoof Gennady Golenok uit. – Ze worden verdrongen in het onderbewustzijn, vanwaar ze constant kunnen bemoeien of, omgekeerd, het werk van bewustzijn kunnen bevorderen. Het complex bevat altijd zoiets als een conflict of is tenminste de oorzaak of het gevolg ervan ”1 .
Een andere volgeling van Freud, psycholoog Alfred Adler beschreef het inferioriteitscomplex, die het niet als ondubbelzinnig negatief beschouwde, in de overtuiging dat hij sommigen kon motiveren om te ontwikkelen.
«Op school was ik de kleinste in de klas, in lichamelijke opvoeding stond ik altijd de laatste, en natuurlijk werd ik geplaagd en verslagen me af en toe», zegt de 28-jarige Semyon. – maar ik ben het zat om bang te zijn, en ik smeekte mijn ouders om me aan het worstelingsgedeelte te geven. De houding ten opzichte van mij veranderde in de zevende klas, zelfs de oudere jongens vroegen me om hen de «technieken» te leren, en ik realiseerde me dat niet slechter dan anderen «.
Het inferioriteitscomplex is gebaseerd op het conflict tussen de wens om onder andere een waardige plaats in te nemen en het ongeloof daarop.
We leren van fouten
Het is onwaarschijnlijk dat er onder ons velen zijn die volledig en altijd tevreden zijn met zichzelf en het leven. Hoe kunnen we bepalen of dergelijke ontevredenheid een complex is of niet? “Om dit te doen, is het voldoende om te vragen: hoeveel mijn houding ten opzichte van mijn voor- en nadelen is gerelateerd aan de realiteit?» – Antwoorden de psychoanalytische psychotherapeut Alexei Simonov.
Hij geeft een voorbeeld: twee werknemers aan hetzelfde werk maakten dezelfde fout. De eerste accepteerde dit feit, begreep wat de fout was, zijn gevoelens van schuld en ergernis passeren snel, hij communiceert zich op zijn gemak met zijn collega’s en leiderschap en herinnert deze aflevering als iets natuurlijks, omdat iedereen zich vergist: hij is hier niet complex over.
De tweede voelt ook schuldig en schaam. Dit alles staat hem niet toe om te herstellen. In de toekomst begint hij een bevestiging van zijn https://teelballen.com/waarom-de-testikels-van-mannen-zweten-oorzaken-symptomen-en-behandeling/ fantasieën te zoeken, die nieuwe fouten uitlokt.
«Zijn toestand wordt bepaald door een onbewust conflict,» legt de therapeut uit, «en de fout is slechts een trigger voor zijn activering. De werknemer beschouwt zichzelf als een straf waardig, en het bedrijf waarin hij werkt, straffen terecht. Hij heeft problemen met een realistische houding ten opzichte van zichzelf en de situatie, en we zien manifestaties van een reeks minderwaardigheid «.
Een honger naar herkenning
Adler zag de redenen voor het inferioriteitscomplex, zowel in fysieke tekortkomingen als in onderwijsproblemen: dit zijn hyperbomen of gebrek aan aandacht van ouders, waardoor het kind niet in zijn kracht kan geloven. De gevolgen zijn ook dubbels: sommige zijn op zichzelf gesloten, anderen proberen het gevoel van inferioriteit te compenseren, streven naar superioriteit over anderen.
Adler noemde deze supercompensatie en het was precies door haar dat het werk van Beethoven uitlegde, doofheid overwinnen, het oratorium van stotterende demosthenes. Maar supercompansie kan niet alleen successen veroorzaken, maar ook nieuwe problemen.
«Ik maakte mijn neus plastic, toen corrigeerde ik de jukbeenderen en was van plan te stoppen», zegt de 25-jarige Maria, «maar mijn vriend vergroot haar borsten, en nu wil ik dit ook». De toegenomen vraag naar esthetische chirurgie is een teken van moderniteit. Over de hele wereld nam het met 5%toe tijdens de pandemie en Rusland kwam de top tien leiders binnen in het aantal interventies dat in 2019 werd uitgevoerd.
:max_bytes(150000):strip_icc()/child-writing-569860245f9b58eba49eb58c.jpg)
